Proroctwo Daniela o Siedemdziesięciu Tygodniach

 

WPROWADZENIE

KlepsydraPodczas rozmowy z uczniami na Górze Oliwnej Jezus wskazał na proroctwo Daniela, jako klucz do zrozumienia proroctw odnoszących się do dni ostatecznych. Rozmowa ta została przedstawiona w ewangeliach Mateusza i Marka (Mat. 24,3-44; Mar. 13,3-23).

(3) A gdy siedział na Górze Oliwnej, przystąpili do niego uczniowie na osobności, mówiąc: Powiedz nam, kiedy się to stanie i jaki będzie znak twego przyjścia i końca świata? (4) A Jezus odpowiadając, rzekł im: Baczcie, żeby was, kto nie zwiódł. (5) Albowiem wielu przyjdzie w imieniu moim, mówiąc: Jam jest Chrystus, i wielu zwiodą. (6) Potem usłyszycie o wojnach i wieści wojenne. Baczcie, abyście się nie trwożyli, bo musi się to stać, ale to jeszcze nie koniec. (7) Powstanie, bowiem naród przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu, i będzie głód, i mór, a miejscami trzęsienia ziemi. (8) Ale to wszystko dopiero początek boleści.(Mat. 24,3-8)

Uczniowie postawili Jezusowi pytanie jaki będzie znak Jego przyjścia i końca świata?

Jak widzimy z odpowiedzi, którą udzielił Jezus, zjawiska typu: wojny, klęski głodu, epidemie, trzęsienia ziemi, nie będą stanowiły jeszcze „znaku” zapowiadającego Jego przyjście i koniec świata. W Ewangelii Mateusza możemy przeczytać, że „to jeszcze nie koniec”; oraz, że „to wszystko dopiero początek boleści”.

Kluczowe dla nas słowa znajdujemy w wersecie 15:

(15) Gdy więc ujrzycie na miejscu świętym ohydę spustoszenia, którą przepowiedział prorok Daniel – kto czyta, niech uważa (Mat. 24,15)

Bezpośrednim znakiem zapowiadającym bliski powrót Jezusa oraz koniec obecnego stanu rzeczy, będzie wydarzenie zapowiedziane przez proroka Daniela, wydarzenie, które on nazywa „ohydą spustoszenia”. O ważności tego proroctwa świadczy to, że sam Jezus odsyła nas do niego. Proroctwo to możemy znaleźć w Księdze Daniela, rozdział 9, wersety 24-27.

 

Czym jest „ohyda spustoszenia”, o której pisał prorok Daniel?

Termin „ohyda spustoszenia” jest terminem technicznym. W zrozumieniu tego terminu, może pomóc nam to, że podobne wydarzenie miało już miejsce w historii.

W 332 p.n.e. wojska Aleksandra Wielkiego podbiły Judeę, w efekcie czego Judea stała się jedną z prowincji imperium greckiego. W 167 p.n.e. ówczesny władca państwa Seleucydów (które powstało po rozpadzie imperium Aleksandra Wielkiego), Antioch IV Epifanes, postanowił przymusowo zhellenizować Żydów i zastąpić żydowskie prawo oparte na Torze, greckim prawem świeckim. W następstwie tego, zakazał obrzezania, święcenia szabatów i obchodzenia świąt żydowskich. Znalezione zwoje Tory były palone. Świątynię w Jerozolimie poświęcono Zeusowi. Na ołtarzu w Świątyni zabito w ofierze świnię, a w miejscu najświętszym wystawiono posąg Zeusa, któremu nakazano składać ofiary.

Wystawienie pogańskiego idola w „miejscu najświętszym” w Świątyni Bożej, było tym, do czego odnosi się termin „ohyda spustoszenia”.

Jezus powiedział, „gdy więc ujrzycie… „. Wydarzenie określane terminem „ohyda spustoszenia” musi wydarzyć się w Świątyni Bożej. Jednakże, zwróćmy uwagę na jedną rzecz. Kto miał dostęp do „miejsca najświętszego”? Tylko kapłan najwyższy i to raz w roku, podczas święta Jom Kippur. Więc, w jaki sposób może to być dostępne dla wszystkich?

W liście, który apostoł Paweł napisał do kościoła w Tesalonikach, odwołuje się on do tych samych wydarzeń, o których możemy czytać w proroctwie Daniela.

(1) W sprawie przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa i naszego zgromadzenia się wokół Niego, prosimy was, bracia, (2) abyście się nie dali zbyt łatwo zachwiać w waszym rozumieniu ani zastraszyć bądź przez ducha, bądź przez mowę, bądź przez list, rzekomo od nas pochodzący, jakoby już nastawał dzień Pański. (3) Niech was w żaden sposób nikt nie zwodzi, bo [dzień ten nie nadejdzie], dopóki nie przyjdzie najpierw odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia, (4) który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub tym, co odbiera cześć, tak, że zasiądzie w świątyni Boga dowodząc, że sam jest Bogiem. (2 Tes. 2,1-4)

Apostoł Paweł mówi tutaj o objawieniu się Antychrysta, który zasiądzie w Świątyni Bożej.

Wydarzenia te będą miały miejsce w Jerozolimie, w odbudowanej Świątyni Bożej. Będzie to wielkie polityczne wydarzenie. Dzięki masowym środkom przekazu – telewizji, radiu, Internetu – będzie to dostępne dla całego świata, dlatego pismo mówi, „gdy ujrzycie”.

(16) wtedy ci, co są w Judei, niech uciekają w góry; (17) kto jest na dachu, niech nie schodzi, aby co wziąć z domu swego; (18) a kto jest na roli, niech nie wraca, by zabrać swój płaszcz. (19) Biada też kobietom brzemiennym i karmiącym w owych dniach. (20) Módlcie się tylko, aby ucieczka wasza nie wypadła zimą albo w sabat. (Mat. 24,16-20)

Jak widzimy wyraźnie te wydarzenia będą miały miejsce w Izraelu (w Judei). Bezpośrednio wskazują na to powyższe wyrażenia: „ci, co są w Judei”, oraz „aby ucieczka wasza nie wypadła … w sabat”.

Po tym nastąpi czas, który Biblia nazywa czasem „wielkiego ucisku”.

(21) Wtedy, bowiem nastanie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd, i nie będzie. (22) A gdyby nie były skrócone owe dni, nie ocalałaby żadna istota, lecz ze względu na wybranych będą skrócone owe dni. (Mat. 24,21-22)

Przejdźmy teraz do wymienionego tutaj proroctwa Daniela, aby w pełni zrozumieć sens słów Jezusa.

 

Część pierwsza:

69 TYGODNI Z PROROCTWA DANIELA

 

Strukturę rozdziału 9, księgi Daniela, możemy przedstawić w trzech częściach:

Modlitwa Daniela: wersety od 1 do 19;

Wizyta archanioła Gabriela: wersety od 20 do 23;

Proroctwo o 70 tygodniach: wersety od 24 do 27.

 

(1) W pierwszym roku Dariusza z rodu Medów, syna Artakserksesa, sprawującego władzę nad królestwem chaldejskim, (2) w roku pierwszym jego panowania, ja, Daniel, dociekałem w Pismach liczby lat, które objawił Pan prorokowi Jeremiaszowi, że ma się dopełnić siedemdziesiąt lat spustoszenia Jerozolimy. (Dan 9:1-2)

Daniel znał proroctwo, które Bóg objawił prorokowi Jeremiaszowi (Jer. 25:11, 12; Jer. 29:10) o 70-ciu latach niewoli. Czytając proroctwo Jeremiasza uświadomi on sobie, że 67 lat, z 70-ciu zapowiedzianych przez Jeremiasza właśnie minęło. Przyjmując, że niewola Babilońska dobiega końca, Daniel upadł przed Bogiem, by modlić się i pościć wstawiając się za cały lud Izraelski (Dan. 9:3-19).

To, co następuje dalej, to przerwanie jego modlitwy przez archanioła Gabriela.

(20) Gdy jeszcze mówiłem i modliłem się, wyznając grzechy swoje, swojego narodu, Izraela, i składając przed Panem, Bogiem moim, swe błagania za świętą górę mojego Boga, (21) gdy więc jeszcze wymawiałem słowa modlitwy, mąż Gabriel, którego spostrzegłem przedtem, przybył do mnie lecąc pospiesznie około czasu wieczornej ofiary. (22) Przybył, rozmawiał ze mną i powiedział: Danielu, wyszedłem teraz, by ci dać całkowite zrozumienie. (23) Gdy zacząłeś swe błagalne modlitwy, wypowiedziano słowo, ja zaś przybyłem, by ci je oznajmić. Ty jesteś, bowiem mężem umiłowanym. Przeniknij, więc słowo i zrozum widzenie. (Dan 9:20-23)

Archanioł Gabriel przekazał Danielowi, że przybył, aby dać mu całkowite zrozumienie.

(24) Ustalono siedemdziesiąt tygodni nad twoim narodem i twoim świętym miastem, by położyć kres nieprawości, grzech obłożyć pieczęcią i odpokutować występek, a wprowadzić wieczną sprawiedliwość, przypieczętować widzenie i proroka i namaścić to, co najświętsze. (Dan 9:24)

Powiedziane jest tutaj o 70 tygodniach, które są wyznaczone dla Izraela („twoim narodem”) i Jerozolimy („twoim świętym miastem”), zanim nastąpi ostateczne odkupienia narodu żydowskiego.

Słowo użyte tutaj w języku hebrajskim na określenie „tygodni”, wskazuje na to, że 70 tygodni Daniela trzeba rozumieć w kategoriach 70-ciu tygodni lat.

W wersecie 24 jest wymienionych sześć celów, które muszą być wypełnione, zanim 70-tygodni dopełni się:

  • położyć kres nieprawości,
  • grzech obłożyć pieczęcią,
  • odpokutować występek,
  • wprowadzić wieczną sprawiedliwość,
  • przypieczętować widzenie i proroka,
  • namaścić „miejsce najświętsze” (Kodesh Hakodashim)

Zauważmy, że sześć celów wymienionych w wersecie 24, nie zostało jeszcze osiągniętych, tym samym proroctwo Daniela nie zostało jeszcze w pełni wypełnione.

(25) Ty zaś wiedz i rozumiej: Od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do Władcy-Pomazańca – siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie; zostaną odbudowane dziedziniec i wał, w czasach jednak pełnych ucisku. (Dan 9:25, Biblia Tysiąclecia)

W proroctwie tym, w wersecie 25, znajdujemy zdumiewający fakt: zapowiedź dokładnego czasu, w którym miał przyjść Mesjasz po raz pierwszy. Archanioł Gabriel podał Danielowi dokładny dzień, w którym Mesjasz, którym jest Jezus Chrystus, miał przedstawić się Jerozolimie jako Król.

Możemy czytać, że od momentu zapowiedzi odbudowy Jerozolimy do przyjścia Mesjasza („Władcy-Pomazańca„), będzie 69 tygodni („siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie”).

W Biblii są odnotowane cztery dekrety odnoszące się do odbudowy Jerozolimy.

  1. Wydany przez Cyrusa, w 537p.n.e ( Ezdrasza 1:2-4)
  2. Wydany przez Dariusza (Ezdrasza 6:1-5, 8, 12)
  3. Wydany przez Artakserksesa, w 458 p.n.e. ( Ezdrasza 7:11-26)
  4. Wydany przez Artakserksesa, w 445 p.n.e. ( Nehemiasza 2:5-8, 17, 18)

Zauważmy, że dekrety (1), (2) i (3) odnosiły się tylko do odbudowy Świątyni. Jednakże dopiero (4) dekret dotyczył odbudowy Świątyni oraz miasta, murów, ulic, itd. Tym samym, jako początek okresu, do którego odnosiło się proroctwo, należy przyjąć rok 445 p.n.e.

Datą końcową proroctwa jest pojawienie się Mesjasza. Jak zauważa Chuck Missler termin, który jest tutaj użyty, to: „The Meshiach Nagid”, to znaczy Mesjasz Król.

Kiedy Jezus „pozwolił” rozpoznać siebie, jako król?

Możemy zauważyć w NT, że przy kilku okazjach, gdy tłumu próbowały obwołać go królem, On nie dawał im na to pozwolenia, mówiąc „nie nadeszła jeszcze moja godzina” (Jan 6:15; 7:30, 44).

Jednakże w dniu, gdy Jezus wjechał triumfalnie na osiołku do Jerozolimy, On nie uciszał już uczniów: „Gdy zaś zbliżał się już do podnóża Góry Oliwnej, zaczęła cała rzesza uczniów radośnie chwalić Boga wielkim głosem za wszystkie cuda, jakie widzieli, mówiąc: Błogosławiony, który przychodzi jako król w imieniu Pańskim; na niebie pokój i chwała na wysokościach” (Łuk. 19:37-38).

Faryzeusze rozumieli, że śpiewając tą pieśń, w tych okolicznościach, było ogłoszeniem Jezusa jako Mesjasza. Dla nich to było bluźnierstwo. Dlatego też, zwrócili się do Jezusa by uciszył uczniów: „A niektórzy faryzeusze z tłumu mówili do niego: Nauczycielu, zgrom uczniów swoich” (Łuk. 19:39).

Jaka była odpowiedź Jezusa: „I odpowiadając, rzekł: Powiadam wam, że jeśli ci będą milczeć, kamienie krzyczeć będą (Łuk.19:40).

Jezus świadomie wybrał ten dzień. Spełniając w ten sposób proroctwo Zachariasza 9:9. Był to miesiąc 10 Nisan (6 kwiecień), 32 rok n.e. Gabriel podał Danielowi dokładny dzień, w którym Mesjasz przedstawi się Jerozolimie jako Król. I On to zrobił.

Prześledźmy dalej relacje Łukasza.

(41) A gdy się przybliżył, ujrzawszy miasto, zapłakał nad nim, (42) mówiąc: Gdybyś i ty poznało w tym to dniu, co służy ku pokojowi. Lecz teraz zakryte to jest przed oczyma twymi. (Łuk.19:41-42).

Jezus zapłakał, ponieważ „Jerozolima” nie rozpoznała Jego. Kapłani i uczeni w Piśmie, powinni znać proroctwo Daniela. Lecz mimo to, gdy przyszedł do nich Mesjasz, zgodnie z tym, jak to było zapowiedziane, nie rozpoznali go.

W następstwie tego Jezus zapowiada zburzenie Jerozolimy, ponieważ „nie rozpoznała czasu nawiedzenia swego„. 38 lat po tym jak On wypowiedział te słowa Legiony Rzymskie zrównały z ziemią Jerozolimę.

„Gdyż przyjdą na ciebie dni, że twoi nieprzyjaciele usypią wał wokół ciebie i otoczą, i ścisną cię zewsząd. (44) I zrównają cię z ziemią i dzieci twoje w murach twoich wytępią, i nie pozostawią z ciebie kamienia na kamieniu, dlatego żeś nie poznało czasu nawiedzenia swego” (Łuk. 19:43-44).

 

Podsumujmy nasze rozważania nad pierwszą częścią proroctwa Daniela.

Od czasu, „kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima” do „Władcy-Pomazańca” miało być 7 tygodni i 62 tygodnie, czyli 69 tygodni.

Biorąc pod uwagę to, że jest tutaj mowa o tygodniach lat, wynosi to 173,880 dni.

 

Proroctwo Daniela: 69 x 7 x 360 = 173,880 dni

Zarządzenie odbudowy Jerozolimy: 14 Marzec, 445 rok p.n.e

Triumfalny wjazd Jezusa do Jerozolimy: 6 kwietnia, 32 roku n.e.

Należy wziąć pod uwagę jeszcze jedną rzecz. Starożytne kalendarze bazowały na 360 dniowym roku, z 30 dniowymi miesiącami. Jako przykłady można tutaj podać kalendarze: Asyryjski, Chaldejski, Egipski, Perski, Grecki, Fenicki, Chiński, Majów, Hinduski, również i Hebrajski. W 701 roku p.n.e. wygląda na to, że wszystkie te kalendarze zostały przeorganizowane. Numa Pompiliusz, drugi król Rzymu, przeorganizował dotychczasowy 360 dniowy kalendarz, dodając 5 dni w roku. Również w Izraelu, król Ezechiasz (Hiskiasz) przeorganizował kalendarz poprzez dodanie dodatkowego miesiąca każdego żydowskiego roku przestępnego (w cyklu 7 miesięcy, w każdych 19 latach).

 

Podsumowanie:

  • Od 445 roku p.n.e. do 32 roku n.e. jest 173,740 dni.
  • Od 14 marca do 6 kwietnia jest 24 dni.
  • Uwzględnienie lat przestępnych: 116 dni.

Wynik: 173,740 + 24 + 116 = 173,880

 

Jak widzimy proroctwo Daniela zapowiadało dokładny dzień pojawienia się Mesjasza w Jerozolimie, jako króla.

 

Podstawę tego opracowania stanowi komentarz do Księgi Daniela autorstwa Chuck’a Missler’a.

Opracował: Natan P.

 

W przygotowaniu:

Siedemdziesiąty Tydzień z Proroctwa Daniela.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Current month ye@r day *